کد خبر: 48741 تاریخ انشار : 1396/12/16 10:11
اندازه متن
ارتفاع سطر

چادرتکانی به جای خانه تکانی در شب عید

زلزله سرپل ذهاب و ثلاث ادامه دارد. وسط سیلاب‌های زمستانی تن و جانشان از زلزله‌ای که تابستان به جان آنها خواهد افتاد، می‌لرزد.

 زلزله سرپل ذهاب و ثلاث ادامه دارد. وسط سیلاب‌های زمستانی تن و جانشان از زلزله‌ای که تابستان به جان آنها خواهد افتاد، می‌لرزد. درست آن موقع که فرش‌های خیس را از دل کانکس‌ها و چادرها بیرون می‌کشند و گل و لای را می‌روبند، به خبرنگار روزنامه ایران می‌گویند: «چند روز دیگر که هوا گرم شود، عقرب و مار به جانمان می‌افتد. ما کولر می‌خواهیم.» اما زلزله بزرگ‌تر چیز دیگری است. احتمال تبدیل مناطق زلزله زده به حلبی‌آباد‌هایی که خانه‌دار و بی‌خانه ثلاث و سرپل‌ ذهاب را حاشیه‌نشین می‌کند.

زلزله اقتصادی

ازگله، سرپل ذهاب و ثلاث قصه پیچیده‌ای دارند. زلزله اقتصادی پیش از آن‌که زلزله‌ای طبیعی آبان را روی سر آنها آوار کند، کار خودش را کرده است. آنها در سخت‌ترین  نقطه زندگی ایستاده‌اند. اگر 5 میلیون کمک بلاعوض را قبول کنند، بدون کانکس می‌مانند. چادرها از پس سیلاب‌ها برنمی‌آید. کانکس را قبول کنند؛ بی‌پولی را چه کار کنند. مرد میانسال می‌گوید: «اگر فردا زلزله دیگری بیاید باید پولی دستمان باشد.» با همسر و دو دخترش در کانکس زندگی می‌کنند. همسرش می‌گوید:«کانکس را خودم خریدم، به خاطر دختر کوچکم.» خانه‌شان در لیست تخریبی‌هاست اما مرد می‌گوید:«با 40 میلیون چه کار می‌توانم بکنم.»  زن می‌گوید:«همسرم خانه را در لیست تعمیری‌ها قرارداده اما برای تعمیر هم پول نداریم.» وام روی وام می‌شود. این وضعیت خیلی از زلزله‌زده‌های سرپل ذهاب است. محله فولادی سرپل ذهاب هم همین وضعیت را دارد. محله‌ای که در میان اخبار کمتر دیده نشد اما بیشترین خسارت را دید و بالاترین مرگ‌ها را به سوگ نشست. مکان‌یابی «فولادی» اشتباه بود، روی زمین‌های سست کشاورزی ساخته شد و تلفات جانی و خسارت مالی زیادی به اهالیش وارد شد. هرکسی پولی دارد ساخت و ساز را شروع کرده است. تعداد کسانی که می‌توانند ساخت و ساز را شروع کنند اندک است آنقدر که توی چشم می‌زند. بیشتر آنها ساکن کانکس هستند، یک زندگی موقت. خیری کانکس‌های آبی را چون  شهرکی کوچک کنار هم چیده. کانکس‌هایی که سرویس بهداشتی را داخل خود دارند و نسبت به کانکس‌های دیگر که تنها یک فضا برای خلاص شدن از باران هستند فرق دارد. هیچکس هنوز ساکن آنها نشده اما اهالی می‌گویند صاحبانشان مشخص شده‌اند و به مردم کلید داده‌اند.

کمپ‌های نامحرم

هیچ ساخت وسازی در مسکن مهر در جریان نیست غیر از مسجد شهرک که ساختش رو به اتمام است.  مردم همه ساکن کانکس شده‌اند. کانکس‌ها را جوری دور هم چیده‌اند که بتوانند در مقابل اتفاق‌های احتمالی از هم محافظت کنند. شهرنشینی، شهروندان را از هم دور کرده. آن نزدیکی که درچند دهه گذشته بین مردم بود حالا نیست. هرچند کسی کمتر درباره آن حرف می‌زند. اما دیواری کانکس‌ها را از هم جدا نمی‌کند. آن حفاظت شهری که زن و بچه را از دید نامحرم دور می‌داشت، در زندگی کمپی وجود ندارد. برخی از خانواده‌ها دختران جوانشان را به خانه اقوام نزدیک فرستاده‌اند...

قسط پشت قسط

ساکنان مسکن مهر قسط خانه‌هایشان را می‌دادند که زلزله هرآنچه داشتند از آنها گرفت. یکی از آنها می‌گوید: « هیچ کس با 40میلیون تومان خانه‌دار نمی‌شود.» این دل نگرانی مشترک همه مسکن مهری‌هاست. آنها 40  میلیون تومان  وام گرفته‌اند برای همان مسکن مهر. با کارگری و شغل‌های فصلی قسط‌های وام را جور می‌کردند. حالا 40 میلیون تومان دیگر هم بخواهند بگیرند چطور می‌خواهند پس بدهند! مسکن مهر 10 نفر کشته داد. کشته‌هایی که به گفته یکی از اعضای جمعیت امام‌علی بیشتر در راه پله‌ها، مرگ آنها را در کام خود کشیده بود. دیواره‌های تمام خانه‌های مسکن مهر فروریخته و زندگی تهی شده است. مهرنشینان از دل کانکس‌هایشان زل زده‌اند به چهارستون باقی مانده ساختمان‌ها. جرأت آمدن داخل ساختمان را ندارند. با دلهره چشم می‌دوزند به خبرنگار و عکاسی که از ساختمان بالا می‌رود. آخرسر هم طاقت نمی‌آورند: «چه کار می‌کنید آن بالا؟ خطرناک است!» هنوز هم از مسکن مهر می‌ترسند. هرچند بسیاری به آنها گفته‌اند که اگر مسکن مهر نبود، تلفات بیشتر بود. شاهدش هم چهارستون ساختمان‌هایی‌است که سالم مانده‌اند.

اسم‌مان را بنویس

آدم‌ها در روستای زلزله‌زده منتظرند. مثل همه چشم انتظارهای روستای «پاتاق». هر غریبه‌ای را متوجه وضعیت خود می‌کنند. تیری است در تاریکی. یا خیّر است یا نیست. می‌گویند: «خیلی‌ها آمدند اسم نوشتند و رفتند.» در میان خیلی‌ها، مسئولین کمی دیده می‌شد. بیش از هرچیزی چشم انتظار خیرین هستند. خبرنگارها خوشحالشان نمی‌کنند: «وسایل ارتباط جمعی خودمان را داریم؛ تلگرام.» بعضی نرسیده به خبرنگارها برمی‌گردند اما بعضی زود سر درد دلشان باز می‌شود. در نهایت هم از خبرنگاران می‌خواهند تا اسم‌شان را بنویسند و به یک خیر برسانند: «شاید کانکسی برای ما بیاورد.» نحوه توزیع کمک‌ها مشکل عجیبی برای زنان خانوار بوجودآورده است. یکی از آنها می‌گوید: «اینجا مرد که نداشته باشی نمی‌توانی چیزی بگیری.» وقتی کمک‌ها می‌رسد مردها می‌دوند تا سهم خود را بردارند اما زن‌ها فاصله را رعایت می‌کنند اما  در نهایت دست خالی به خانه برمی‌گردند. از 90خانه روستا 40 خانه‌اش ویران شده. 28ساله است با یک شوهر معلول 54ساله. حامله است اما کانکس نگرفته است:«می‌گویند باید بهداشت تو را تأیید کند.» می‌گوید:«هفته اول توی بیابان آتش روشن می‌کردیم. مردم وضعیت عجیبی داشتند.» خانه‌اش تعمیری است اما جرأت نمی‌کند در داخل خانه بخوابد. آب روستا گل‌آلود است. آب خیلی از مناطق زلزله‌زده هم همین مشکل را دارد. پچ پچ می‌کنند: «همه عفونت زنانه گرفته‌ایم.» اما خجالت می‌کشند به پزشک بگویند. مشکلات گوارشی را هم باید به زخم‌های زلزله اضافه کرد.

برخی افراد چند کانکس گرفتند

زیر سنگ نوشته چهارهزار ساله «آنوبانی نی» چادرها ردیف شده‌اند،دو سوی رودخانه‌ گل‌آلود سرپل ذهاب. یک سویش بیشتر چادرنشین هستند و سوی دیگر بیشتر ساکن کانکس. چادرنشین‌ها بیشتر مستأجرند. کسانی که می‌گویند نه سهمی از کانکس دارند نه از 5 میلیون پول بلاعوض. آمارها مشخص نیست. کمک‌های خیرین خوب توزیع نمی‌شود. گروه‌هایی که در منطقه ساکن هستند، مثل جمعیت دانشجویی امام علی و یاران عشق (نرگس کلباسی) تأکید می‌کنند که کمک‌ها از طریق گروه‌های ساکن که با وضعیت آشنا هستند به مردم داده شود، بویژه کانکس‌ها. افرادی هستند که کانکس دوم و سوم را گرفته‌اند و فروخته‌اند اما همسایه آنها همچنان زیر چادر زندگی می‌کند. یک سؤال مشترک را از همه تازه‌واردها می‌پرسند: «تو خیری؟» مادر یکتا می‌گوید: «مستأجر ما کانکس گرفته اما ما نگرفته‌ایم. » شوهرش می‌گوید: «پول نداریم که خانه‌هایمان را بسازیم.» مشکل جامعه کارگری سرپل ذهاب است، سرمایه و پس‌اندازی  در هیچ بانکی ندارند. هرچه بود همان بود که زلزله پاکش کرد. می‌گوید: «راننده تاکسی بیکار. کارگر بیکار. کسی توان بیمه خانه‌اش را نداشت.» همه چیز دست به دست هم داده تا آنها به آینده نامشخصی خیره شوند. او می‌گوید: «تنها نیاز مردم پول نقد است که خانه بسازند با صد بسته تن ماهی نمی‌شود خانه ساخت.»

امکانات پزشکی صفر

چادرها و کانکس ها کوچک هستند برخی از وسایل خانه را پشت چادرها چیده‌اند. وسایل آشپزخانه فلزی است و با یک باران دیگر کاملاً زنگ می‌زنند. انگاری همه در یک روز خانه‌تکانی داشته باشند. تمام زندگیشان با بارانی چند روزه بی‌وقفه، نم کشیده! فرش و پتوها را به دار کشیده‌اند. زندگی‌شان  بوی «نا» می‌دهد. زیر موکت را بالا می‌زند تا گل و لایی که به زندگی‌شان چسبیده را نشان بدهد. می‌گوید: « آب معدنی می‌خوریم.» مشکلات گوارشی قوز بالا قوز شده است. دوا و درمان گران است خانم. برای درمان هم باید برویم  به کرمانشاه.: «بیمارستان سرپل ذهاب چیزی ندارد. در تمام شهر دوتا ارتوپد وجود دارد. دکتر متخصص ندارد.» «رامین نظری» عضو جمعیت دانشجویی امام‌علی هم می‌گوید: «ما با متخصصین بیماری‌های مختلف صحبت می‌کنیم. به کرمانشاه می‌آیند اما بیمارستان همکاری نمی‌کند تا آنها مردم را در بیمارستان ویزیت کنند.» او در پاسخ به چرایی مخالفت بیمارستان هم می‌گوید: « به ما می‌گویند که ما خودمان پزشک داریم. اما وقتی به بیمارستان می‌روید می‌بینید مردم در صف‌های طولانی منتظرند.» او در نهایت می‌گوید: « ما متخصص را  به کرمانشاه می‌آوریم تا  مردم را در کانکس ویزیت کند.  متأسفانه در کانکس تجهیزات پزشکی وجود ندارد که بتوان خدمات درمانی کارآمدی به مردم داد.»
منبع :

ارسال به ایمیل دوستان
پیام شما (اینجا را کلیک کنید):



نوشتن پیام
امتیاز شما:
12345678910



 
 
 
  MAAD NEWS AGENCY
ماد رسانه ایرانیان